سهراب سپهری — Sohrab Sepehri

سهراب سپهری (۱۳۰۷ تا ۱۳۵۹ خورشیدی) از برجسته‌ترین شاعران سبک نو و نقاشان نوگرای ادبیات معاصر ایران است. او در کاشان متولد شد و در خانواده‌ای اهل هنر پرورش یافت. سهراب دانش‌آموخته دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود. او علاوه بر فعالیت‌های ادبی، یکی از مهم‌ترین نقاشان معاصر ایران به شمار می‌رفت که نقاشی‌هایش در نمایشگاه‌های بزرگ داخلی و بین‌المللی به نمایش درآمد. روحیه جستجوگر سهراب او را به سفرهای متعدد به شرق و غرب جهان کشاند. آشنایی نزدیک او با هنر و تفکر شرقی، به‌ویژه فرهنگ‌های هند و ژاپن، تاثیر عمیقی بر اندیشه و نگاه هنری او گذاشت. شاهکار متنی او مجموعه کامل اشعارش با عنوان «هشت کتاب» است. سهراب در دفترهای شعری گوناگون این مجموعه، مانند «مرگ رنگ»، «صدای پای آب»، «مسافر» و «حجم سبز»، مسیری از رشد فکری و معنوی را طی کرد. او طبیعت را نه صرفاً یک محیط بیرونی، بلکه موجودی زنده و دارای روح می‌دید. او در منظومه معروف «صدای پای آب»، با صراحت از ساده‌زیستی، صلح‌طلبی، احترام به تمام موجودات و رهایی از تعصبات بی‌پایه صحبت می‌کند. سهراب هنرمندی جستجوگر، تنها وفروتن بود که دیدگاه انسانیش بسیار قابل توجه بود. محور فلسفه و اندیشه سهراب سپهری بر پایه «حضور در لحظه حال»، «زیستن با حقیقت طبیعت» و «دوری از ظاهرسازی و پیچیدگی‌های بی‌دلیل» استوار است. او معتقد بود که انسان معاصر برای خروج از نگرانی و اضطراب، باید نگاه خود را به جهان پاک کند و با مهربانی و آگاهی با پدیده‌های پیرامونش مواجه شود. سهراب در اردیبهشت ۱۳۵۹ به دلیل بیماری سرطان خون در تهران درگذشت. اثرگذاری شعر و هنر تصویری او همچنان در فرهنگ معاصر ایران پابرجاست. آثار سهراب از پرفروش‌ترین کتاب‌ها و نقاشی‌های هنری محسوب می‌شوند.