سیمین بهبهانی — Simin Behbahani

سیمین خلیلی برجسته ملقب به سیمین بهبهانی (۱۳۰۶ تا ۱۳۹۳ خورشیدی)، غزل‌سرای پرنفوذ، نویسنده و از فعالان برجسته ادبیات معاصر ایران است. او در تهران به دنیا آمد. مادرش فخرعظمی ارغون از زنان پیشرو، شاعر و روزنامه‌نگار آن دوران بود که نقش مهمی در شکل‌گیری شخصیت فکری سیمین داشت. سیمین پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق از دانشگاه تهران، به کار تدریس در آموزش و پرورش روی آورد و بیش از سی سال از عمر خود را صرف خدمت به آموزش و فرهنگ کشور کرد. علت اصلی شهرت سیمین بهبهانی، تحول بنیادینی بود که در قالب غزل فارسی ایجاد کرد؛ به همین دلیل ادبا به او لقب «نیمای غزل» دادند. او وزن‌های جدیدی را وارد غزل کرد و موضوعات روزمره، اجتماعی، سیاسی و انسانی را که پیش از آن کمتر در غزل سنتی دیده می‌شد، با زبانی کاملاً امروزی سرود. از دفترهای شعر مهم او می‌توان به «جای پا»، «چلچراغ»، «مرمر»، «رستاخیز»، «خطی ز سرعت و از آتش» و «دشت ارژن» اشاره کرد. محور اندیشه ی سیمین بهبهانی بر پایه انسان‌دوستی، صلح‌طلبی، دفاع از حقوق زنان و عشق عمیق به ایران استوار بود. او با شجاعت اخلاقی و زبان استوارش، صدای امید و ایستادگی مردم در دوران‌های مختلف تاریخی بود. آثار او به زبان‌های متعدد ترجمه شده و در سطح جهانی نیز تقدیرهای فراوانی دریافت کرده است. سیمین بهبهانی در مرداد ۱۳۹۳ در سن ۸۷ سالگی در تهران درگذشت و در بهشت زهرا به خاک سپرده شد. نام و اندیشه او به عنوان الگویی از پایداری و نوآوری در ادبیات فارسی باقی مانده است.