پروین اعتصامی — Parvin E'tesami

پروین اعتصامی در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی به دنیا آمد. وی برجسته‌ترین شاعر زن در تاریخ ادبیات معاصر ایران است. او در تبریز متولد شد و سپس همراه خانواده‌اش به تهران آمد. پدرش یوسف اعتصامی، از ادیبان و مترجمان بزرگ آن دوران بود که نقش مهمی در تربیت علمی و ادبی پروین داشت. پروین از کودکی با چهره‌های بزرگ ادبیات ایران مانند دهخدا و ملک‌الشعراء بهار در ارتباط بود و سرودن شعر را خیلی سریع فرا گرفت. او پس از اتمام تحصیلات، مدتی نیز به عنوان کتابدار در دانشگاه تهران مشغول به کار شد. تنها اثر ماندگار او «دیوان اشعار پروین اعتصامی» است که بیش از دويست و پنجاه قطعه شعر، قصیده و مثنوی را در بر می‌گیرد. سبک شعری پروین تلفیقی از سبک خراسانی و عراقی است. اصلی‌ترین تکنیک ادبی او «مناظره» و گفتگو میان شخصیت‌ها یا اشیاء بی‌جان است. او با استفاده از این روش تمثیلی، پیچیده‌‌ترین مسائل اخلاقی، اجتماعی و سیاسی روزگار خود را بیان می‌کرد. پروین در شعر معروف «اشک یتیم» نقد تندی به بی‌عدالتی‌های اجتماعی وارد می‌کند و در مناظره‌هایی مانند «مست و هوشیار» یا «سیر و پیاز»، ادعاهای دروغین را به چالش می‌کشد. محور اندیشه پروین اعتصامی بر پایه انسان‌دوستی، همدلی با اقشار ضعیف جامعه، تاکید بر آموزش و دانایی، و سرزنش ظلم و خودخواهی استوار است. او با زبانی ساده و محکم و بدون به‌کارگیری کلمات پیچیده، توانست مسائل عمیق انسانی را به تصویر بکشد. پروین در سن ۳۵ سالگی به دلیل بیماری حصبه درگذشت و در قم به خاک سپرده شد. آرامگاه او امروزه مورد احترام علاقه‌مندان به فرهنگ و هنر است. همچنین روز بیست و پنجم اسفندماه به یاد خدمات علمی و ادبی او، روز بزرگداشت پروین اعتصامی نام‌‌گذاری شده است.