عطار نیشابوری — Attar of Nishapur

شیخ فریدالدین عطار نیشابوری یکی از بزرگ‌ترین شاعران و دانشمندان ایران است. او در شهر نیشابور زندگی می‌کرد و شغل اصلی‌اش عطاری و طبابت بود. عطار دارو می‌ساخت و بیماران را مداوا می‌کرد. عطار علاوه بر درمان بیماری‌های جسمی، کتاب‌های بسیار ارزشمندی درباره درست زندگی کردن و اخلاق نوشت. مهم‌ترین اثر او کتابی داستانی به نام «منطق‌الطیر» است. در این داستان، پرندگان به رهبری هدهد دور هم جمع می‌شوند. آن‌ها تصمیم می‌گیرند برای پیدا کردن پادشاه خود که «سیمرغ» نام دارد، به یک سفر طولانی بروند. پرندگان در این مسیر باید از جاده‌ها و سختی‌های زیادی عبور می کردند. خیلی از پرنده‌ها در طول راه خسته شدند. در نهایت، فقط ۳۰ پرنده باقی ماند که با تمام وجود سختی‌ها را تحمل کردند. وقتی آن‌ها به انتهای سفر می‌رسند، می‌فهمند که حقیقتِ قدرت و بزرگی و پادشاهی در وجود خودِ آن‌ها بوده است و سیمرغ همان سی پرنده بوده است. عطار در کتاب دیگری به نام «تذکرة‌الأولیاء» هم قصه زندگی انسان‌های بزرگ و فداکار را جمع‌آوری کرد. او در زمان حمله مغول‌ها به نیشابور جان خود را از دست داد.